Wstecz

WŁADYSŁAW IV (1632 - 1648)

Urodzony w 1595 r., syn Zygmunta III Wazy i arcyksiężniczki Anny z Habsburgów. Dzięki zwycięstwom hetmana Stefana Żółkiewskiego, w wieku 15 lat wybrany został carem moskiewskim. Na tronie tym jednak nigdy nie zasiadł, głównie za sprawą swojego ojca, który udaremnił koronację Władysława w Moskwie. Znajomość rzemiosła wojennego, wyniesioną z wypraw przeciw Rosji, Turkom i Szwedom, wykorzystał już jako król Polski, którym został po śmierci ojca w roku 1632. Dokonał reorganizacji armii i zbudował stałą flotę wojenną. W latach 1632-1634 Władysław toczył zwycięską wojnę z Moskwą, którą zakończył pokój w Polanowie. Odziedziczonych po ojcu pretensji do korony szwedzkiej nie udało mu się zrealizować. W polityce wewnętrznej opierał się na grupie oświeconych magnatów z Jerzym Ossolińskim, kanclerzem wielkim koronnym, na czele. Planował zorganizownie wielkiej wyprawy przeciwko Tatarom z udziałem Kozaków zaporoskich. Projekt ten wywołał wśród nich radość i poruszenie. Sejm w 1646 r. sprzeciwił się planom króla. Nierozwiązany problem kozacki i rezygnacja z wyprawy doprowadziły do buntu Kozaków przeciwko magnaterii, który przerodził się w powstanie pod wodzą Bohdana Chmielnickiego w 1648 r. W pierwszych miesiącach powstania król zmarł. Był mecenasem sztuki, zwłaszcza zaś twórczości operowej.