Wstecz

Firlej Henryk (1574-1626), syn Jana, wojewody krakowskiego i B. Mniszhówny, prymas. Studiował m.in. w Padwie i Rzymie, gdzie po przyjęciu stanu kapłańskiego szybko pozyskał sobie względy ówczesnego papieża, Klemensa VIII i otrzymał różne godności kościelne, m.in. piastował urząd scholastyka krakowskiego i prałata domowego papieża. Po powrocie do Polski, w 1596, polecony listem przez papieża został sekretarzem królewskim i w tym charakterze podpisał w 1600 akt włączający Estonię do Polski. Wkrótce zyskał dalsze godności: kanonika sandomierskiego, proboszcza płockiego, sekretarza koronnego, a na sejmie 1605 referendarza koronnego.

W czasie rokoszu Zebrzydowskiego zaufany króla Zygmunta III Wazy. Podczas wyprawy smoleńskiej 1609 i 1610 przebywał w Wilnie i zdobył zaufanie królowej Konstancji. Na sejmie 1613, dzięki poparciu królowej otrzymał pieczęć mniejszą koronną, ale w przeciągu 5 lat sprawowania godności podkanclerzego nie odegrał wybitniejszej roli. W 1616 otrzymał biskupstwo łuckie, rok później płockie, co zmusiło go (wbrew swojej woli) do złożenia urzędu w 1618. W 1620 już jako biskup płocki wybrany członkiem rady wojennej. W 1621 zarządził zaciągnięcie na jego koszt oddziału piechoty i jazdy. W razie wyruszenia króla na pole walki miał odtąd wg uchwały sejmowej rezydować w Warszawie i dbać o bezpieczeństwo królowej.

Polecony przez Zygmunta III Wazę na arcybiskupa gnieźnieńskiego, wybrany został na to stanowisko w dniu 25 VI przez kapitułę i zatwierdzony 1 IX 1624. W tym samym roku, za pośrednictwem pełnomocnika, objął rządy nad archidiecezją. Słaby stan zdrowia sprawił, że nie dotarł nigdy do Gniezna i nie odbył ingresu, przeniósł się jedynie do Łowicza, gdzie ufundował szpital Bonifratrów i sprowadził z Rzymu relikwie św. Wiktorii.


Góra strony